hersenschudding.web-log.nl

1 blinde optimist ziet veel meer dan 10 ziende zwartkijkers.
=

een goede dief steeld alleen het hart van zijn medemensen

het is koud buiten en ik zit lekker met mijn gezin in mijn grootgenoeg huis.
buiten staat een mens zonder onderkomen onder een boom te schuilen voor het gure weer.
van uit de warme kamer kijk ik er naar en vraag hem om binnen te komen in de warmte.
toen we gingen eten werd het buiten al wat donker en ik vraag of hij blijft eten.
dankbaar neemt hij het aan en krijgt wat te eten en te drinken.
het blijft slecht weer ik we gaan allen slapen onder een dak.
het was een gezellig dagje.
de volgende dag besloten we dat hij als gast wel een tijdje mocht blijven. later die week stond er weer een mens onder die boom te schuilen.
hij keek steeds bij ons naar binnen en mijn gast keek mij ook steeds vragend aan.
ok haal hem maar even binnen zeg ik.
dankbaar stapte de man binnen en ginG zitten in een hoekje.
ook sliep hij bij mijn andere gast op het kleine kamertje wat wel een beetje krap was maar lekker warm en droog.
een poosje later stonden er wat meer mensen naar binnen te kijken.
wat nu?
ok voor even dan.
maar het kamertje van mijn gast is te vol.
dan wij maar op het kleine kamertje en de gasten op ons slaapkamer.
ik moet wel te werk natuurlijk zo dat we wel te eten blijven houden.
binnen een maand puilde mijn huis uit van de gaste die krap op elkaar kwamen te zitten en ook hun eten en drinken op gingen eisen.
sommige deden kleine klusjes in huis maar anderen weer niet wat tot iritatie over ging.
ook moest ik de problemen aan horen en er maar iets aan gaan doen.

vraag?

hoe zou ik dit proces kunnen stoppen om weer een of twee gasten te kunnen herbergen in mijn eigen huis?

in mijn geboorte land.

MAAR IK BEN GEEN TOVERNAAR

………………………… NOOIT GENOEG………… .
en nieuwsgierig wat er buiten de zee te halen zal zijn ondanks dat ze alles al binnen berijk hebben.
zelfmoordenaars zorgen dat ons aardklootje van zelf een graf gaat worden voor alles wat er was.
en iedereen wijst het vingertje naar een ander en ziet niet wat voor kromme vinger daar aan zijn hand zit.
ik zit nu te typen met een pen in mijn mond om dat ik op dit moment geen vinger recht kan krijgen door dat ik een anderen terecht sta te wijzen.

een visje in een waterkom
vind zijn hele wereld stom
gaat geregeld een rondje om
zwemt zich helemaal krom

ik zie dat ik nu ontsnapt ben uit de omlijning.
kan ik me nu vrij en ongehinderd bewegen?
ik realiceer me dat het is als een huisje op een open vlakte, zonder dak of muren.
alleen een deur.
dat heb ik nodig om het huisje van buiten af te kunnen zien als het leeg is.
zo als ik het hier nu op schrijf zie ik het voor me,
maar als lezer lijkt het me moeilijk voor te stellen wat ik bedoel.

dit is een deel van mijn inhoud, wat ik zie en kan bekijken.
een buitenstaander zal moeite hebben om dit stukje zonder voorstellings vermogen te kunnen bekijken
ik sta nu binnen en geniet van alle voorbij gangers die er langs lopen of door heen lopen zonder het op te merken
vergelijk het als een groot bos met allemaal de zelfde bomen.
je staat er tussen , de wind laat je deinen en je kruin ritsellen.
als Denneboom zouden we allemaal prikkebaar zijn.
als treurwilg zou je opvallen als je vrolijk bent
maar dan moet je wel het verschil kunnen zien

ik voel me vrolijk
ik voel en zie inhoud
ik ben mijn eigen lijn